KontaktStrona główna
MajaTeam.com

Debiut w maratonie Moniki Rolbieckiej

2016.10.04

Monika_maraton1

Brawo dla Moniki - debiut i 2 miejsce w Silesia Maratonie (02.10.2016r.), pierwsze miejsce wśród Polek :) Czas 3:05,41s.

Brawo też dla Michała Rolbieckiego, ktory zajął 4te miejsce i drugie wśród Polaków.
Czas 2h35min.

Oto relacja Moniki:

Publiczne pisanie o przeżyciach z maratonu to trochę, jak obnażenie własnej duszy. Ale w takich chwilach, jak ta, trzeba to zrobić, bo sam bieg to wierzchołek góry lodowej.

Odkąd pamiętam marzyłam, by przebiec maraton. Właściwie to nie wiem, dlaczego. Ot taki plan z dzieciństwa. Gdy zaczynałam trenować bieganie, był to po prostu plan na odległą przyszłość. Jak się wczoraj okazało 16 lat zajęła mi realizacja tego zamiaru.

Ostateczna decyzja zapadła w tym roku po półmaratonie w Gdyni. Wtedy po licznych rozmowach z Mają, publicznie przyznałam, że jeśli w Gdyni złamię 1:25 to biegnę w Katowicach. Wtedy zegarek zatrzymał się na 1:22.25 i klamka zapadła.

Bezpośrednie przygotowanie do maratonu składało się z długich 16 tygodni treningu. Niezależnie od pogody, humoru, poziomu zmęczenia i innych planów – trening musiał być zrobiony. Niejednokrotnie logistyka dnia mnie przygniatała, ale wiedziałam, że maraton nie wybacza. Do połowy września wszystko układało się zgodnie z planem. Wtedy dorwała mnie infekcja, która ciągnie się za mną do dzisiaj…

Na starcie towarzyszyła mi mieszanka skrajnie różnych emocji. Z jednej strony, chciałam już usłyszeć strzał i ruszyć, bo w końcu się zaczęło, by w końcu mieć już to za sobą; z drugiej strony byłam przerażona tym, co mnie czeka. Punktualnie o 9.00 padł strzał i ruszyliśmy. Co chwilę spoglądałam na zegarek, by nie ruszyć zbyt szybko. Wydawało mi się, że dosłownie idę, a stoper wciąż pokazywał kilka sekund zapasu. Biegłam w małej grupce z innymi zawodnikami, mając nadzieję, że mi pomogą. Niestety szarpane i coraz wolniejsze tempo sprawiało, że musiałam szukać innych towarzyszy. „Załapałam się” kolejnej grupki. Dużo mniejszej. Dwa kilometry biegli zgodnie z moimi założeniami, później znowu mocne zwolnienie. Wtedy dotarło do mnie, że będę musiała przebiec to po swojemu…

Po 5 km był nawrót o 180 stopni. Można było dokładnie sprawdzić, kto jest przed Tobą, a kto depcze Ci po piętach. Kilkaset metrów przede mną biegły 3 inne kobiety – Kenijka, Węgierka i Polka, która dwa razy z rzędu wygrywała Silesia Marathon. Pomyślałam wtedy, że są poza moim zasięgiem i muszę walczyć po prostu o jak najlepszy czas. Do 8 km biegłam sama, wtedy jakiś miły pan na rowerze poradził swojemu koledze, by do mnie dołączył, bo z dziewczyną biegnie się przyjemniej. Faktycznie - dogonił mnie - a chwilę później zaczęły się moje „przygody”. Tuż przed 9 km złapał mnie pierwszy skurcz w prawej pachwinie. Próbowałam wytłumaczyć sobie, co mogło się stać. Nie mogłam znaleźć logicznego wytłumaczenia, próbowałam sobie jakoś pomóc w biegu, ale nic nie przynosiło pożądanych efektów. Noga całkowicie zesztywniała i tak ciągnęłam ją za sobą przez dobre 1,5 km. Po tym czasie był skręt w lewo i noga zaczęła współpracować ponownie… niestety na 14-tym km wszystko zaczęło się od początku… Kolejnych 10 km praktycznie nie pamiętam. Koncentrowałam się na zegarku, na nodze, zastanawiałam się, czy za chwilę coś mi w niej strzeli, czy jednak dowiozę ją do końca.

Na 27 km czułam już trudy biegu… Zbieg, podbieg, zbieg, podbieg… miałam wrażenie, że nie było praktycznie prostego odcinka. Niezwykle ciężko na takiej trasie utrzymać równe tempo, a przecież to miało być dla mnie kluczem do sukcesu. Nagle maraton połączył się z półmaratonem. Zawodnicy wymieszali się, już nie wiedziałam, z kim się ścigam i dopadał mnie straszny kryzys. Na 31 km dogoniłam Węgierkę. Domyślałam się, że to ona po kolorze butów, ale tak naprawdę do końca nie byłam pewna, tym bardziej, że kibice na trasie krzyczeli mi, że jestem czwartą kobietą. Zostawiając ją za plecami byłam gotowa na to, że w każdej chwili mnie wyprzedzi, bo czułam, że tempo mojego biegu zaczyna spadać. Nawet nie próbowałam już przyspieszać ze względu na czekających mnie 11 km. Dotarłam do 35 km i wtedy poczułam, że mój organizm odmawia mi posłuszeństwa. Chciałam zejść - biłam się z tą myślą już od jakiegoś czasu. Dokładnie w tym momencie na punkcie odżywczym zatrzymała się dwukrotna zwyciężczyni maratonu w Katowicach. Minęłam ją i wtedy już wiedziałam, że nie wiem jeszcze, w jaki sposób, ale dotrę do mety. Chciałam myśleć o czymkolwiek, co sprawi, że kilometry staną się krótsze, ale na niczym nie mogłam się skoncentrować. Nie patrzyłam już na zegarek. Wiedziałam, że czas nie ma już żadnego znaczenia. Myślałam tylko o tym, by przebierać nogami… prawa, lewa, prawa, lewa. Czułam pęcherze, które zrobiły się na moich stopach, tempo biegu, które nie powinno stanowić dla mnie żadnego problemu – a teraz stawało się nie lada wyczynem. Tuż przed 40 km widziałam dziewczynę z transparentem: „Poboli i przestanie”. Zaśmiałam się w duchu, był to śmiech przez łzy. Wiedziałam, że czekają mnie najdłuższe i najcięższe 2 km w moim życiu. I tak właśnie było… Miałam wrażenie, że nigdy nie dobiegnę do mety…

W końcu się udało! 42,195 km oraz 3:05.41 godziny później byłam na mecie. Oczekiwałam euforii, łez szczęścia, ale nie czułam nic. Pustka i ogromna ulga, że w końcu mam to za sobą. Gdzieś w oddali słyszałam głos speaker’a, który oznajmił, że jestem drugą kobietą na mecie i pierwszą Polką. W tamtej chwili nawet nie potrafiłam się z tego cieszyć. Byłam wykończona, jak jeszcze nigdy wcześniej.

Po wyjściu ze strefy mety chciałam odnaleźć swojego męża. Umówiliśmy się na parkingu. Nie byłam w stanie tam dojść. 500 m, które dzieliło mnie od naszego samochodu stało się dystansem niemożliwym do pokonania. Stawiałam jeden krok, ciągnąc za sobą swoją nogę i zatrzymywałam się. Nie miałam siły nawet, żeby płakać. Wtedy pomógł mi inny zawodnik i jego rodzina. Zadzwonili po Michała. Już razem udaliśmy się do namiotu medycznego. Leżałam tam dłuższą chwilę i tak naprawdę nie czułam nic, oprócz bólu i zmęczenia.

Na 13:15 zaplanowana była dekoracja. Gdy wyczytali moje nazwisko powoli zaczęło dochodzić do mnie to, co stało się w ciągu ostatnich kilku godzinach.

Wróciliśmy do samochodu, na ekranie telefonu zobaczyłam 32 sms’y. Jeszcze nigdy nie widziałam takiego komunikatu. Dzwoniłam, odpisywałam i wtedy po raz pierwszy pomyślałam o sobie MARATONKA.

Czas na mecie odbiegał od tego, który chciałam pierwotnie osiągnąć. Dziś nie mam jednak o to żalu. Być może zabrakło zdrowia, być może przeważyło szarpanie w początkowej części dystansu – tego nie wiem. Myślę, że trzeba było zapłacić cenę za debiut maratoński. Tego dnia nie wykrzesałabym z siebie nic więcej. Wiedziałam też, że wszystkie bliskie mi osoby są ze mnie dumne i ja z siebie też jestem. Wygrałam najcięższą biegową walkę, jaką przyszło mi do tej pory stoczyć. Gdybym zeszła, pewnie nie wybaczyłam bym sobie do końca życia zastanawiając się, czy aby na pewno zrobiłam dobrze.

Jak już wcześniej napisałam, sam bieg to wierzchołek góry lodowej. Nie byłoby mnie, nie byłoby tego największego na mojej biegowej drodze sukcesu, gdyby nie Ci, na których mogę liczyć w najtrudniejszych chwilach codziennego życia. Dziękuję Marii Maj-Roksz za wyśmienite przygotowanie, cierpliwość i wieloletnią przyjaźń. Dziękuję moim Rodzicom, dzięki którym ze spokojną głową jadę z mężem na zawody, bo wiem, że mój największy skarb jest bezpieczny i szczęśliwy. Dziękuję mojemu Mężowi, który znosi mnie na co dzień. Jestem niezwykle wdzięczna zaprzyjaźnionym Kolegom z grupy 42,195 Wejherowo, którzy przygarniali mnie podczas licznych treningów i chętnie dzieli się swoimi doświadczeniami. Dziękuję moim Przyjaciołom, którzy do znudzenia powtarzali mi, że dam radę, pokazywali drobne sukcesy na drodze do maratonu i motywowali w chwilach zwątpienia. Wreszcie dziękuję Tym, którzy pamiętali o mnie w niedzielę między 9-12.

Dzisiaj, gdy każdy pojedynczy krok dość boleśnie przypomina mi o wczorajszym dniu czuje się szczęśliwa. Mam jeszcze kilka biegowych marzeń i cały czas liczę na to, że może uda się je spełnić, choćby za kolejnych 16 lat ;)

 

 

Monika_maraton2

Monika_maraton_pionowe

Ta strona internetowa może zostawiać na Twoim urządzeniu pliki cookies, aby ułatwić korzystanie z naszego serwisu.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji o cookies znajduje się tutaj. Zamknij